Wreszcie… Po tygodniu pełnym cienia i deszczu świat zalewa słońce. Siedzę, patrzę, próbuję złapać na zapas ciepła i spokoju… I cieszy mnie sama myśl, że takich dni będzie już tylko coraz więcej… Skoro cała przyroda budzi się po zimowym śnie do życia, a my jesteśmy jej częścią… to chyba naturalne, że bardziej chce się żyć. Wiosna to taki kopniak po zimowym zastoju- żeby ruszyć z miejsca, zrobić coś nowego, wyjść i zachwycić się zawiązkami liści, rannym śpiewem ptaków, dłuższym porankiem i milionem z pozoru nieistotnych detali. Od dawna zastanawiam się dlaczego postanowienia noworoczne zaczynamy w czasie pełnym jeszcze śniegu i cienia, a nie na wiosnę. Łatwiej ruszyć się i coś…

Niedziela minęła szybciej niż zwykle. A może to po prostu PESEL zmienia mój sposób życia i postrzegania czasu? Wczoraj na Podlasiu patrzyłam na padający wokoło śnieg i zastanawiałam się czy coś mi umknęło?? Luty ma w moim sercu i głowie szczególne miejsce od kilku lat. Czekam już wtedy na pierwsze oznaki wiosny, więcej słońca, powrót energii do życia… i póki co zawsze jakoś je znajduję. To też czas na planowanie balkonowych roślin, robienie rozsiewów, pilnowanie samej siebie, żeby nie wysiać za wcześnie… A przy tym doskonały czas i miejsce na relaks, radość ze wzrostu kwiatów i ziół, a co najważniejsze – pięknie pachnący azyl w zasięgu ręki o każdej porze…

Nie skarżę się oczywiście na dłuższy dzień. Za oknem jak w życiu- czasem słońce, czasem śnieg. Nowa herbata już prawie pachnie w starym kubku (szukałam, szukałam, ale nie znalazłam nic, co naprawdę chciałabym zabrać ze sobą do domu- objawy snobizmu czy kryzys wieku średniego???). Tydzień znów w chwilkę zamienił się we wspomnienie, jednak wspomnienie ciepłe i smaczne… Drugi semestr już się zaczął, najwyższy czas więc na „nie mam co wziąć do jedzenia do szkoły” i „nie chcę kanapek”. Ulubione wyzwanie matek polek w całym kraju. Zapewne… Żeby nie dorzucać sobie pracy rano, a młodzież wychodziła z czymś, co zjedzą- od wczoraj panuje u nas akcja pieczenia i mrożenia. Porcja pasztecików…

Od rana próbuję skończyć wpis… Przysiadam do niego któryś raz, co chwila coś wymyka się spod kontroli, niszczy dzisiejszy plan, burzy porządek rzeczy… Nawet kubek z melisą nie pomaga… Ale bez paniki. Dzień już się kończy, kolejny tydzień wypełnia się milionem życiowych pasji przeciętnej pani domu ( pranie, mycie okien, rozpakowywanie zapakowanych przed chwilą kartonów, bo ich zawartość od jutra musi wrócić już na miejsce)… Obowiązków nie brakuje nigdy, pora znaleźć czas na przyjemności ( żeby nie zwariować). Jakby nie patrzeć – wiosna zbliża się wielkimi krokami. I jeśli nawet jeszcze kilka razy za oknem zapanuje biel, to i tak dłuższe i jaśniejsze dni są już zauważalne. W następnym tygodniu…